Στο νοσοκομείο…

Σ’ ένα θάλαμο παλιού νοσοκομείου,
Με τοίχους βαμμένους θαλασσί,
Παλιά, φθαρμένα, ξύλινα, λευκά ντουλάπια
Και σπασμένα κομοδίνα γεμάτα γρατσουνιές.
Σ’ ένα θάλαμο γεμάτο όνειρα κι ελπίδες,
Που μπαινοβγαίνει κόσμος…
Κόσμος πολύς.
Επισκεπτήριο δίωρο.
Να μοιραστείς τον πόνο,
Μ’ αυτούς που σ’ αγαπάνε
Κι έπειτα μοναξιά.
Οι νοσοκόμες περνούν που και που με λίγη μορφίνη,
Φερμένη σαν δώρο.
Ένα παράθυρο που βλέπει στο προαύλιο,
Αλλά δε φτάνεις για να δεις.
Δεν μπορείς να σηκωθείς.
Και φαντάζεσαι
Κήπους με σιντριβάνια,
Ανθρώπους να περνούν καλοντυμένοι,
Παιδάκια να παίζουν…
Ονειρεύεσαι ήλιους, μικρά συννεφάκια,
Ώσπου να αδειάσει κι άλλο ένα διπλανό κρεβάτι
Και να ξαναγεμίσει.
Κάποια στιγμή κι εσύ θα φύγεις…
Ελπίζεις!

Δείτε ακόμη...

Απάντηση

All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove