Η τελευταία σκέψη

Δε σου είπα ποτέ πόσο φοβάμαι. Σε κοίταζα πάντα και λίγο αφ’ υψηλού. Από τη μία αναθρεμμένη βασίλισσα, μαθημένη και λιγάκι με υπηκόους και τα χατήρια της καλά καμωμένα και τον κόσμο ολάκερο στα πόδια της, αν θέλει να τον κλωτσήσει. Από την άλλη να σε ξέρω τόσο καλά, εσένα, τον άγνωστο, να σε διαβάζω […]

Περισσότερα...

Νύχτα – η ώρα που η αλήθεια αποκαλύπτεται

Νύχτα! Ο ουρανός σκοτείνιασε, οι δρόμοι άδειασαν και δεν ακούγεται πια, τίποτα. Οι άνθρωποι έχουν κρυφτεί μέσα στα σπίτια τους. ‘Αλλοι έχουν κουκουλωθεί κάτω από τα σκεπάσματά τους κι έχουν αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα. Κι όμως, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι: Αυτοί που – εκείνη τη στιγμή – αφήνουν την ψυχή τους να αναπνεύσει ελεύθερη. […]

Περισσότερα...

Το μικρό παιδί…

Ήταν ένα μικρό παιδί. Κανονικά μικρό. Δηλαδή, δημοτικό. Ζούσε μια ήσυχη ζωή, «κανονική», πολύ ήσυχη. Όλα κυλούσαν ομαλά, σχεδόν βαρετά. Ώσπου μια μέρα, έβγαλε ένα τεράστιο εξόγκωμα στο σώμα του. Ήταν σε σημείο που φαινόταν, οπότε η αλλαγή ήταν μεγάλη. Ο γιατρός του χωριού, είπε ότι δεν θα φύγει ποτέ. Αλλά δεν πειράζει, δεν είναι […]

Περισσότερα...

Ο Κύριος Καρκίνος

Πρώτη πράξη Πονάει το κεφάλι μου τελευταία. Πολύ. Φώναζε η μάνα μου. «Να πας να κάνεις εξετάσεις. Να βγάλεις ακτινογραφία.» Ξέρεις πως κάνουν οι μανάδες. Οι Ελληνίδες λίγο παραπάνω. Ούτε τα παυσίπονα δεν το σταματούν πια. Έκοψα το ποτό και το τσιγάρο. Όλα με ενοχλούν. Κι έχω ένα βάρος στο στήθος. Πονάει η πλάτη μου. […]

Περισσότερα...

Αταίριαστοι

Ήμασταν πάντοτε αταίριαστοι. Και μεταξύ μας και ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους παράταιροι. Μου λείπεις. Δε θα ήθελα να το παραδεχτώ. Αλλά ναι. Αλήθεια είναι – κι είπαμε – είμαστε πάντα ειλικρινείς… Και πριν να σε γνωρίσω μου έλειπες. Σε περίμενα. Τώρα απλά άλλαξαν τόπο και χρόνο όλα. Μήτε τις χαρές μου δεν μπορώ να γευτώ […]

Περισσότερα...

Το «Τέρας» που αγάπησα

Μικρή λάτρευα τα παραμύθια. Έτσι ονειροπόλα όπως ήμουν, με συνέπαιρναν οι ιστορίες αγάπης, τ’ άσπρα άλογα και τα κάστρα. Ακόμα και η κακιά μάγισσα δεν ήταν και τόσο κακιά για μένα. Ποιος ξέρει τι πληγωμένη ψυχή ήταν και αυτή. Η ασχήμια είναι ένα προσωπείο που κρύβει πόνο, θλίψη κι απογοήτευση. Ναι. Πίστευα στο ένα μικρό, […]

Περισσότερα...

Φύγε

Φύγε! Γιατί δε φεύγεις; Φύγε! Ορίστε. Σε παρακαλώ. Σε ικετεύω. Τι άλλο θέλεις; Πόσο πιο χαμηλά να πέσω; Τι άλλο να κάνω; Πόσο να φωνάξω; Πόσο να ουρλιάξω; Δε σε θέλω πια. Να φύγεις! Φύγε απ’ τη ζωή μου. Δε θέλω να σε ξέρω. Αν ζεις, αν πεθαίνεις, αν αναπνέεις, αν πονάς, αν σε ποτίζει […]

Περισσότερα...

Παράξενο…

Παράξενο που είναι… Τόσο πολύ παράξενο… Να σε αφήνω πίσω, ενώ δε θέλω. Να σε ξεχνάω, ενώ είσαι όλη μέρα κάτοικος του νου μου – σ’ ένα μικρό αυθαίρετο δυάρι (Δεν είχα χρήματα να χτίσω κάτι μεγαλύτερο, δεν είχα ανάκαρα, είχα λίγα όνειρα παραπάνω, μα μόνη μου πώς να χτίσω παλάτι;). Παράξενο… Θεέ μου πόσο […]

Περισσότερα...

Εγένετω φως

Δε λέει να χειμωνιάσει. Όλο θα φύγω λέω κι όλο εδώ είμαι. Μετρώ αντίστροφα τις μέρες κι αντί να’ ρθει χειμώνας… εκείνος φεύγει, ξεμακραίνει όλο και πιο πολύ. Μπαίνει αχνά ένα φως από τις χαραμάδες κι από την άτιμη κουρτίνα που δεν κάθεται στη θέση της ποτέ. Μου έλειψες. Πολύ. Αυτή η αχτίδα φωτός εσένα […]

Περισσότερα...

Χαμογέλα

Λένε πως τα βράδια παίρνεις τις πιο μεγάλες- δύσκολες αποφάσεις. Λοιπόν σε εμένα συνέβη ένα όμορφο πρωινό. Και όταν λέω «όμορφο» εννοώ ένα ηλιόλουστο πρωινό. Από αυτά που ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο, γιατί έχεις ξεχάσει να κλείσεις τα πατζούρια το βράδυ, έχεις ξεχάσει να τραβήξεις τις κουρτίνες και αυτή η πρώτη ηλιαχτίδα που […]

Περισσότερα...
All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove