Θάνατος ειν’οι κάργιες

«Θάνατος είναι οι κάργιες» γράφει ο Καρυωτάκης. «Θάνατος στις κάργιες» λέω εγώ. Και είναι και πολλές. Που να τις βρει ο Χάρος στο φτερό να τις ξαπλώσει στο χώμα, να γλιτώσει ο κόσμος από δαύτες. Αλλά επειδή η κατάρα είναι γαϊδάρα και γυρνά στο νοικοκύρη, δε θα προβώ σε αναθέματα εναντίον τους. Δεν είναι να […]

Περισσότερα...

Το κρυφτό

Έλα να παίξουμε ξανά κρυφτό. Όχι πια όπως όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα πια σα μεγαλώσαμε αλλάξανε οι τρόποι που παίζουμε. Το παιχνίδι ίδιο μένει. Και η αφέλεια που μας διακατέχει. Μόνο που τώρα μοιάζει να έχει καταντήσει βλακεία μέσα στην ωριμότητα της ηλικίας. Κρύψου αρχικά πίσω από το δάχτυλό σου, σαν ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο, […]

Περισσότερα...

Σκέφτομαι…

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η κακιά συνήθεια. Ίσως αν μου κάνουν μεταμόσχευση μυαλού και ξεχάσουν να μου βάλουν το καινούργιο. Ίσως τότε σταματήσουν να υπάρχουν σκέψεις, δεύτερες, τρίτες, δέκατες πέμπτες. Ίσως τότε αρχίσω να κοιμάμαι πιο ήσυχος τα βράδια χωρίς να νιώθω το μυαλό μου μουδιασμένο. Σκέψεις συνεχώς στο μπακ γκράουντ που […]

Περισσότερα...

Συνεχίζουμε.

Αναρωτιέμαι που και που αν σε έχω ξεχάσει, αν μπορώ να σε σβήσω σαν να μην υπήρχες ποτέ. Απορώ πως γίνεται να συνεχίζω τη ζωή μου, χωρίς εσένα. Τη συνεχίζω. Ναι. Και χαμογελάω πολύ κι αληθινά. Βγαίνω με φίλους, διασκεδάζω, φλερτάρω, γνωρίζω ανθρώπους, κάνω όλα εκείνα που αγαπώ να κάνω για μένα. Δουλεύω πολύ και […]

Περισσότερα...

Θάλασσά μου, είσαι…

Στις ηλιόλουστες μέρες μου, η θάλασσα έξω από το παράθυρό μου, μου φωνάζει καλημέρα. Κι έχει τον ήχο της φωνής σου. Ήρεμη, καθαρή και βαθιά, καταγάλανη, όπως τα μάτια σου. Έτσι δε μου λείπεις κάθε φορά που είσαι μακριά. Σε εκείνο τον ήχο του νερού που ακουμπά απαλά την αμμουδιά, τη βρέχει λιγάκι κι αφήνει […]

Περισσότερα...

Για τον πατέρα μου

Φέρνω στο αυτί μου την φθαρμένη φιγούρα θεάτρου σκιών, όχι για να μου πεί τα γνωστά του βάσανα και πώς τα μάτια του «μαυρίσανε», αλλά θέλω να αφουγκραστώ την εποχή της αθωότητας σου… τότε που την έβαζες στην κωλότσεπη να κάνει παρέα με την τσατάλα σου και τα ιρίκια που με κόπο είχες «δανειστεί» από […]

Περισσότερα...

Θυμάμαι εκείνα τα φτερά

Σου είχα ζητήσει να μη με πληγώσεις. Θυμάσαι; Σου είχα πει, πως ήμουν έτοιμη, να σου χαρίσω τα πάντα. Άλλωστε αυτό είμαι. Αυτό κάνω. Όλα ή τίποτα. Και τα δίνω όλα. Το τίποτα δεν ήτανε ποτέ επιλογή. Το τίποτα είναι για εκείνους που λογίζονται. Εγώ μονάχα νιώθω. Είμαι ένας άγγελος, έλεγες, και μου λείπει μονάχα […]

Περισσότερα...

Κάθε αρχή 1 εφηβεία …

Όποτε τελειώνει ένα κομμάτι της ζωής μου και αρχίζει ένα άλλο… νιώθω όπως ένιωθα… όταν τελείωσα το δημοτικό και περίμενα το καλοκαίρι… για να πάω στο Γυμνάσιο… Έχω φόβο και αγωνία για την συνέχεια, λαχτάρα για ό,τι καινούριο θα συναντήσω… και όλα αυτά χωρίς απαραίτητα να «νοιάζομαι» για τα μαθήματα που θα «πάρω» την νέα […]

Περισσότερα...

Μεγαλώνω

Βαδίζω σε ένα μονοπάτι μοναχικό, χαμένη στις σκέψεις μου, σε όνειρα που έκανα από παιδί κι όλο φοβάμαι πως τα πρόδωσα, τα ξέχασα, τα άφησα πίσω. Μεγαλώνω, μαμά. Δεν είμαι πια παιδί και φοβάμαι. Δε γερνάω. Αλλά μεγαλώνω κι ο κόσμος δε με ρωτάει τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Ενήλικο παιδί με λες. Κάπου στα […]

Περισσότερα...