Scripta manent

Scripta manent, verba volant. Δε θα σου ξαναγράψω. Νόμιζα πως τα πήγαινα καλά με τα γραπτά. Στα προφορικά ανέκαθεν ήμουν μια αποτυχία. Ήταν για μένα σαν τα μαθηματικά. Τελικά, φαίνεται πως και στα γραπτά με διακρίνει μια ανικανότητα να αποτυπώσω αυτό που νιώθω, αυτό που θέλω να πω, να μοιραστώ. Δεν έχει νόημα, άλλα να […]

Περισσότερα...

Δε σε συγχωρώ

Πέρασα πολλά στη ζωή μου. Πέρασες κι εσύ. Κι υστέρα – να το βαφτίσω μοίρα ή πεπρωμένο – κάτι έσπρωξε τις ζωές μας που κυλούσαν, παράλληλα σχεδόν, να συναντηθούν σα δυο ευθείες γραμμές που τέμνονται άξαφνα. Την πρώτη φορά που αντίκρυσα τα μάτια σου, σε συγχώρησα για όλα τα λάθη που έμελλε να κάνεις. Νομίζεις […]

Περισσότερα...

Αυγουστιάτικη πανσέληνος…

Σε ένα φεγγάρι αυγουστιάτικο απόθεσα τις ελπίδες μου και το ρομάντζο μου, το πάθος μου και το παραμύθι μας. Σε ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι έδωσα προθεσμία. Κι αν δε φανείς κι ετούτη τη βραδιά, να μ’ αγκαλιάσεις, να με φιλήσεις σαν να’ τανε η πρώτη φορά και συνάμα η τελευταία, τότε σ’ αφήνω να ξεχάσεις πως […]

Περισσότερα...

Σαν σκοτεινιάζουν τα μάτια σου…

Πώς σκοτεινιάζει ο τόπος σαν σκοτεινιάζουν τα μάτια σου; Πόσο ξεχνάω τους ανθρώπους κι εσένα δεν μπορώ από το μυαλό μου να σε βγάλω; Μισώ το τηλέφωνο, απεχθάνομαι τα μηνύματα. Η μοναξιά μου, συντροφιά καλή, παλεύει να με ησυχάσει, που σαν ηφαίστειο βρυχώμαι. Εσύ εκεί. Δε φεύγεις ποτέ. Καθισμένος στη γωνία του κρεβατιού μου με […]

Περισσότερα...

Νυκτόβια πλάσματα

Νυκτόβια, υπέροχα πλάσματα. Κυνικά κι ερωτευμένα. Ρομαντικά και πληγωμένα. Κάποτε ήμερα, τώρα πια θηρία άγρια, έτοιμα να κατασπαράξουν. Νευρικά, με τα χέρια τους να τρέμουν καθώς τα κινούν μιλώντας. Φοβισμένα και γενναία. Έχουν βρει στο σκοτάδι της νύχτας, το δικό τους φως. Μαζί με κάτι έναστρους ουρανούς και κάτι φεγγάρια οπλισμένα με συναίσθημα. Νυκτόβια, μεθυσμένα […]

Περισσότερα...

Κύριε σκηνοθέτα…

Κύριε σκηνοθέτα, αυτή η λήψη δε μας κολακεύει. Ηθοποιοί, στα χέρια σου που κινούνται αέναα με κάθε περιγραφή και κάθε εντολή και στη φωνής σου το πρόσταγμα, που ζωντανεύει τη φαντασία σου. Ο τρόπος που σκέφτεσαι και ονειρεύεσαι παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τις μαριονέτες σου, που υπακούν σχεδόν τυφλά τους ορισμούς σου. Κι […]

Περισσότερα...

Σε μισώ

Σε μισώ. «Γιατί;» θα με ρωτήσεις. Λες και δεν ξέρεις. Σε μισώ, γιατί με έκανες να σε ερωτευτώ τόσο δυνατά. Γιατί παλεύω όλη την ημέρα να αποδιώξω τη μορφή σου. Γιατί μου λείπει το άγγιγμά σου – δεν το χόρτασα ποτέ. Γιατί πεθύμησα να ακούσω τη φωνή σου να ψιθυρίζει στ’ αυτιά μου. Σε μισώ, […]

Περισσότερα...

Το κρυφτό

Έλα να παίξουμε ξανά κρυφτό. Όχι πια όπως όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα πια σα μεγαλώσαμε αλλάξανε οι τρόποι που παίζουμε. Το παιχνίδι ίδιο μένει. Και η αφέλεια που μας διακατέχει. Μόνο που τώρα μοιάζει να έχει καταντήσει βλακεία μέσα στην ωριμότητα της ηλικίας. Κρύψου αρχικά πίσω από το δάχτυλό σου, σαν ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο, […]

Περισσότερα...

Συνεχίζουμε.

Αναρωτιέμαι που και που αν σε έχω ξεχάσει, αν μπορώ να σε σβήσω σαν να μην υπήρχες ποτέ. Απορώ πως γίνεται να συνεχίζω τη ζωή μου, χωρίς εσένα. Τη συνεχίζω. Ναι. Και χαμογελάω πολύ κι αληθινά. Βγαίνω με φίλους, διασκεδάζω, φλερτάρω, γνωρίζω ανθρώπους, κάνω όλα εκείνα που αγαπώ να κάνω για μένα. Δουλεύω πολύ και […]

Περισσότερα...

Θάλασσά μου, είσαι…

Στις ηλιόλουστες μέρες μου, η θάλασσα έξω από το παράθυρό μου, μου φωνάζει καλημέρα. Κι έχει τον ήχο της φωνής σου. Ήρεμη, καθαρή και βαθιά, καταγάλανη, όπως τα μάτια σου. Έτσι δε μου λείπεις κάθε φορά που είσαι μακριά. Σε εκείνο τον ήχο του νερού που ακουμπά απαλά την αμμουδιά, τη βρέχει λιγάκι κι αφήνει […]

Περισσότερα...