Εκείνος, ο άλλος μου εαυτός

Σήμερα συνάντησα στον καθρεφτη το συμπονετικό μου εαυτό. Εκείνο τον άλλο. Δεν μου είναι άγνωστος αλλά μοιάζει τρομακτικός. Αν όχι ο ίδιος, τότε μάλλον η συναναστροφή μαζί του. Βλέπεις από καιρό τον κρύβω από τους ανθρώπους σα να ντρέπομαι για αυτόν αλλά κατάβαθα τον αγαπώ. Πώς να αποκόψεις ένα κομμάτι σου; Σα να αφαιρείς ένα […]

Περισσότερα...

Σε αποδέχομαι

Πόσο δύσκολη λέξη η αποδοχή. Αν κοιτάξεις τριγύρω θα καταλάβεις ότι οι άνθρωποι δεν αποδέχονται μήτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Πώς περιμένεις εσύ να αποδεχτούν κάποιον άλλο; Θα μου πεις μπορεί να φταίει που δεν κοιτάξαμε πρώτα μέσα μας για να γνωρίσουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Ίσως κι ο αγώνας προς το ανύπαρκτο […]

Περισσότερα...

Αποσυμπίεση

Στο νερό να με αφήσεις, όταν έρθει εκείνη η ώρα. Ξέρει πως να αγκαλιάζει, να σε τυλίγει, να μην αφήνει σπιθαμή παραπονεμένη δίχως χάδι. Στην άβυσσο θα βρω εγώ σκοτάδι όταν βυθιστώ. Ως τότε επιπλέω στην επιφάνεια με τα νερά να λαμπυρίζουν κάτω από το φως ενός ήλιου Έλληνα. Κράτα με. Με τα χέρια απλωμένα […]

Περισσότερα...

Κατεδαφιστέο

Προσεχώς κατεδαφίζεται. Εκείνο το μοναδικό ντουβάρι που είχε μείνει να θυμίζει την ελαφρότητα μιας εποχής που μύριζε άνοιξη. Μια γλάστρα βασιλικού στο παράθυρο της κουζίνας και το φως αχνό γιατί στο ισόγειο δεν μας έβλεπε ο ήλιος. Περιτριγυρισμένοι από το μαντρότοιχο της πολυκατοικίας στον ακάλυπτο. Με θέα δυο τρία λουλουδάκια και την υγρασία στον τοίχο. […]

Περισσότερα...

Προσωρινά

Φωτογραφία από PassionArt από το Pixabay

Δε θέλω να ερωτευτώ την πρόσκαιρη υπεροχή σου. Ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχός της ποτέ. Τελειότητα μπορεί να λογίζεται μονάχα ο δρόμος προς τον παράδεισο. Ένα μικρό κακοτράχαλο μονοπάτι, με κάτι βάτους, που σου άφησαν σημάδι. Εγώ αυτά τα σημάδια θέλω να τα δω και να τα φιλήσω. Ένα ένα προσεκτικά. Θέλω να σε παρατηρώ […]

Περισσότερα...

Κρυφά

Θυμάμαι εγώ πως σ’ ερωτεύτηκα κι ας μη σου το’ χω πει ποτέ. Δεν παραδέχτηκα σε κανέναν αυτό τον έρωτα, για να μη μου τον μολύνουν, μην τον αγγίξουν με βρώμικα λόγια και πρόστυχες σκέψεις. Τούτος ο έρωτας είναι ό, τι πιο αγνό μου απέμεινε. Γι’ αυτό δεν τον χαλάλισα ακόμα σε ένα κρεβάτι. Πώς […]

Περισσότερα...

Κάποιο καλοκαίρι στο χωριό

Οι αναμνήσεις και τα χρώματα, οι μυρωδιές κι η αφή ζωντανεύουν ξανά και ξανά, σ’ ένα αέναο γαϊτανάκι. Ένα γαϊτανάκι πλεγμένο σε μια πλατεία στο χωριό από κορίτσια με ξέπλεκα μαλλιά. Κορίτσια δροσερά, στην πρώτη εφηβεία τους, άγουρα ακόμα, τη στιγμή που αναμοχλεύουν όνειρα που αφήνουν πίσω το τελευταίο ψήγμα αθωότητας. Χρωματιστά γιορντάνια περασμένα στα […]

Περισσότερα...

Ο παππούς

Το βράδυ στο μπαλκόνι ή την ταράτσα ο παππούς θα σου μάθει τους αστερισμούς. Το’ ξερες εσύ πως ίσως τ’ αστέρια που βλέπεις να μην υπάρχουν πια; Κάποια είναι τόσο μακριά που ακόμη κι αν έσβησαν ήδη, ίσως εσύ να μην το μάθεις ποτέ όσο ζεις. Ακούγεται πικρό κι όμως τόσο αληθινό. Άλλα βράδια η […]

Περισσότερα...

Διακοπές

Στα κρυστάλλινα νερά σου, θαλασσάκι μου, φωλιάζει ο έρωτας καθώς το κύμα ανταμώνει την αμμουδιά. Εκεί που ο ουρανός σμίγει με το υγρό στοιχείο. Ενώ γλύφεις της στεριάς τα βράχια τα τυλιγμένα με βρύα. Γεννιέται, σαν αντικρύζει από μακριά τα πεύκα και το πράσινο που κατηφορίζουν το βουνό για να συναντήσουν το απέραντο μπλε σου. […]

Περισσότερα...

Κοινωνικός απολογισμός ηλιθίων

Τα τελευταία χρόνια συνήθισα για διάφορους λόγους (επαγγελματικούς, εθελοντικούς και κάποιες φορές προσωπικούς) να φτιάχνω απολογισμούς. Αυτοί οι απολογισμοί δεν ήταν πάντοτε ετήσιοι, άλλες φορές μηνιαίοι. Αφορούσαν το τέλος ενός project ή σηματοδοτούσαν το τέλος μιας διοργάνωσης. Εν μέσω καραντίνας και απομόνωσης αυτή τη φορά, ήρθε η ώρα για ένα ακόμη απολογισμό. Σερφάροντας λιγάκι στο […]

Περισσότερα...

Κάλπικη δεκάρα

Θυμάμαι, κάποτε, σε μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία πρωταγωνιστούσε, ουσιαστικά, μια κάλπικη λίρα. Παρακολουθούσες με το σύνδρομο της κλειδαρότρυπας, τις ιστορίες των κατόχων της. Άλλαζε χέρια και ιδιοκτήτες συνεχώς, αφού δεν είχε καμιά απολύτως αξία. Κανείς δεν την ήθελε. Πλαστό νόμισμα. Κάπως έτσι είσαι κι εσύ. Ούτε καν κάλπικη λίρα. Μια κάλπικη δεκάρα με τρύπα στη […]

Περισσότερα...

Οι διαρρήκτες

Τους βαφτίζουμε ανάλογα με τη διάθεση, τον τόπο, το χρόνο, την πράξη. Διαρρήκτες, μπουκαδόροι, κλέφτες…. Όλοι εκείνοι που μπήκαν κάποια στιγμή στη ζωή μας απροσκάλεστοι και με ακάθαρτα χέρια άγγιξαν πράγματα για μας πολύτιμα. Ακούμπησαν την καρδιά, την ψυχή μας, την καθημερινότητά μας και τα λέρωσαν. Διαρρήκτες λοιπόν, μπουκάρουν ανενόχλητοι, σπάζοντας κλειδαριές, ή γκρεμίζοντας τοίχους […]

Περισσότερα...