Επίσημη πρώτη

Στα νέα ξεκινήματα, ο φόβος για το άγνωστο σε κατατρέχει και δε σ’ αφήνει να χαρείς ειλικρινά, να χαρείς με τον εαυτό σου, για τον εαυτό σου, τις νέες εμπειρίες που έρχονται στη ζωή σου, τους ορίζοντές που ανοίγονται διάπλατα μπροστά σου έτοιμοι και διαθέσιμοι για εξερευνήσεις. Στην επίσημη πρώτη, τη στιγμή που οι πόρτες […]

Περισσότερα...

Το πρόσωπο του απέναντι κελιού

Απέναντί μου εκείνο το πρόσωπο, Πίσω από τις διπλές, βαριές σιδεριές. Μας χωρίζουν πολλά, Μα αναπνέουμε τον ίδιο βαρύ, υγρό, πνιγερό αέρα, εδώ στο υπόγειο. Ίσως μιλάμε την ίδια γλώσσα. Δεν ξέρω, δεν του μίλησα ποτέ. Μπορεί ακόμα να πιστεύουμε στην ίδια ιδέα, Να’ χουμε τις ίδιες αρχές, τις ίδιες αξίες, την ίδια φιλοσοφία. Άραγε […]

Περισσότερα...

Το παζλ

Μπροστά μου απλωμένο ένα παιδικό, χρωματιστό παζλ με τις πριγκίπισσες των κινουμένων σχεδίων που όλοι αγαπήσαμε σαν παιδιά. Αυτό το παζλ με βάζει σε σκέψεις… Τι είναι ένα παζλ; Ένα παιχνίδι θα μου πεις… Ένα παιχνίδι με μικρά, μικρά, άλλες φορές μικροσκοπικά, διαφορετικά, άνισα σκόρπια κομματάκια στο πάτωμα του δωματίου αραδιασμένα, που αν βρεις ποια […]

Περισσότερα...

Η μάσκα

Βγάζω τη μάσκα που φορώ ολημερίς. Κάθε βράδυ καθισμένη σε μια πολυθρόνα μπροστά στον καθρέφτη. Οι κουρτίνες κλειστές, σκούρες, βαριές, βελούδινες, Κλείνουν μέσα στο δωμάτιο κάθε φως, κάθε εικόνα, κάθε κίνηση, κάθε χρώμα. Βγάζω τη μάσκα μου, σιδερένια κι ατρόμητη, Ατάραχη, σκληρή, μ’ ένα ειρωνικό μειδίαμα στην άκρη των χειλιών μου. Τα φρύδια αυστηρά σηκωμένα […]

Περισσότερα...

Στο νοσοκομείο…

Σ’ ένα θάλαμο παλιού νοσοκομείου, Με τοίχους βαμμένους θαλασσί, Παλιά, φθαρμένα, ξύλινα, λευκά ντουλάπια Και σπασμένα κομοδίνα γεμάτα γρατσουνιές. Σ’ ένα θάλαμο γεμάτο όνειρα κι ελπίδες, Που μπαινοβγαίνει κόσμος… Κόσμος πολύς. Επισκεπτήριο δίωρο. Να μοιραστείς τον πόνο, Μ’ αυτούς που σ’ αγαπάνε Κι έπειτα μοναξιά. Οι νοσοκόμες περνούν που και που με λίγη μορφίνη, Φερμένη […]

Περισσότερα...

Χωρίς φαντάσματα…

Δεν πιστεύω στα φαντάσματα, ούτε του παρελθόντος ούτε τα μετά θάνατον… Εσύ; Όταν το τέλος έρχεται το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εξιδανικεύσεις τις στιγμές. Να γεμίσεις ένα κουτάκι με αναμνήσεις. Να τις πλάσεις με ποιητική στόφα και μπαμπακένια συννεφάκια. Να προσθέσεις λίγη ζάχαρη για να γλυκάνουν κι ίσως λίγη σοκολάτα για να […]

Περισσότερα...

Τα όνειρα των ανθρώπων

Με ρώτησε: “Από πού έρχεσαι;”. Του απάντησα: “Έρχομαι από το όνειρο. Κρατώ ένα τριαντάφυλλο. Περπατώ στα σύννεφα. Εύχομαι τα όνειρα των ανθρώπων.”. Με ρώτησε: “Ποια είσαι;”. Του απάντησα: “Είμαι η βροχή. Δακρύζουν τα μάτια. Ποτίζω τους δρόμους. Κλαίω για τα χαμένα όνειρα των ανθρώπων.”. Με ρώτησε: “Μ’ αγαπάς;”. Του απάντησα: “Μακάρι να’ ξερα.”. Και πόνεσα. […]

Περισσότερα...

Ερωτευμένη….

Ακούω ραδιόφωνο και τα τραγούδια μοιάζουν άγγελοι που ξέφυγαν από ψηλά κι ήρθαν με παιχνιδιάρικη διάθεση να μας ταξιδέψουν. Πόσο θα’θελα να ήσουν εδώ να ταξιδέψουμε μαζί. Να με νιώσεις, να μ’ ακούσεις… Είναι όμορφο να είσαι ερωτευμένος. Ταυτίζεσαι με τους στίχους που μιλούν για ατελείωτες αγάπες και για πονεμένες καρδιές. Τα βράδια ακουμπισμένη σ’ […]

Περισσότερα...

Ομόνοια

Ομόνοια, Ξενοδοχείο φτηνό στεγάζει χαμένα όνειρα. Πόρνη ζωή. Αγορασμένοι έρωτες, Πληρωμένες αγάπες. Δωμάτια χωρίς θέα… Λίγες στιγμές ψεύτικο πάθος. Πουλημένη ψυχή στο διάολο Κι η κόλαση αργή, καθημερινή. Βρώμικα στρώματα. Εργοστάσιο ακριβοπληρωμένων επαφών. Λεηλατημένα κορμιά κι η ψυχή ακόμα ζωντανή. Πονάει…

Περισσότερα...

Κάποια Τετάρτη

Μ’ ένα τσιγάρο στα χείλη, μάτια υγρά, θολά Παρέα με τη μοναξιά κατηφόρισε το σκοτεινό δρομάκι. Η γειτονιά ακόμα κοιμόταν. Κάπου από μακριά το φεγγάρι αλυσοδεμένο, αμέτοχο παρακολουθούσε… Ήξερε πως όταν τα αστέρια αρχίσουν να σβήνουν ένα ένα κι έρχεται η αυγή, τα όνειρα της ζωής ξεχνιούνται, μπερδεύεται η αλήθεια κι η παραίσθηση, το τελευταίο […]

Περισσότερα...
All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove