Η Καληνύχτα μας

Θυμάμαι ακόμα τόσο έντονα εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι τόσο έντονα το άρωμα σου, τη μυρωδιά σου. Το ρυθμό της καρδιάς σου και την απαλή ανάσα σου πάνω στα μαλλιά μου, καθώς είχα στριμώξει το πρόσωπο μου στο λαιμό σου ανασαίνοντας βαθιά σαν μην υπάρχει αύριο, σαν να ήταν η τελευταία ανάσα οξυγόνου στον πλανήτη… σαν […]

Περισσότερα...

Ποιος αποφασίζει;

Στα φώτα του δρόμου που παλεύουν να ξανοίξουν την ομίχλη, μοιάζω φάντασμα που ταξιδεύει σε δρόμους χειμωνιάτικους, υγρούς, παραποτάμιους, σκοτεινούς. Μέσα σε ένα λευκό φουστάνι, θυμίζω μια νύφη που βγήκε από εφιάλτη, με τα μάτια μου δακρυσμένα και τη μάσκαρα να έχει μουτζουρώσει το πρόσωπό μου. Σε μισώ απόψε. Κλαίω μονάχα από θυμό, όχι από […]

Περισσότερα...

Πώς να βελτιώσετε τη σχέση σας καταφέρνοντας ακριβώς το αντίθετο

Οι άντρες όπως πολύ καλά ξέρουμε είναι μεγάλα μωρά, όπως και επίσης και τα γαϊδούρια όσο μεγαλύτερα τόσο πιο χαζά. Ξεκινάμε το countdown της σημαντικότερης σχέσης σου, με συγκεκριμένη σειρά. Προσοχή! Επαναλαμβάνω… “με τη συγκεκριμένη σειρά”. Αυτής της σχέσης που θέλεις πάσα θυσία να κρατήσεις ζωντανή. Για πάντα… Αυτής της σχέσης που θα χάσεις τον […]

Περισσότερα...

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών

Μου μιλάς, αλλά δεν ξέρω αν θέλω να σε ακούσω. Οι άνθρωποι προχωράνε, η ζωή η ίδια προχωράει. Ο χρόνος περνάει. Κι ο δικός μου ήταν πάντοτε πολύ περιορισμένος για να αναλώνεται και να έχει τη διάθεση να περιμένει. Βιαστική πάντοτε και πεινασμένη για ζωή. Με ένα μόνιμο άγχος, να προλάβουμε να τα ζήσουμε όλα. […]

Περισσότερα...

Νύχτες με γεμάτο φεγγάρι…

Έχει πανσέληνο απόψε, και μου λείπει η αγκαλιά σου. Να με κρατούσες σφιχτά… εσύ εγώ και η ροζ fleece κουβερτούλα μου. Αγκαλιά στον καναπέ, μπροστά στο παράθυρο, να κοιτάμε το γεμάτο φεγγάρι και ακριβώς από κάτω το δίδυμο αδερφάκι του. Αυτό που μόνο εμείς μπορούμε να δούμε. Από το μπαλκόνι μας. Αυτό το δίδυμο φεγγάρι […]

Περισσότερα...

Παρορμήσεις

Περνάει ο χρόνος, καρδιά μου. Ακούς το ρολόι να χτυπά ρυθμικά, ο ήχος του τις νύχτες σε ξαγρυπνά. Πόσο ενοχλητικός… Και κάθε δευτερόλεπτο που μετρά είναι άλλο ένα δευτερόλεπτο μακριά σου. Κι ο χρόνος δε μετρά για μας όπως για τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έχει έναν τρόπο παράδοξο. Μοιάζουν αιώνες οι στιγμές. Κι εκείνες που περάσαμε […]

Περισσότερα...

Κάτω απ’ την πανσέληνο

Ένα ολόγιομο φεγγάρι φωτίζει πάνω από στέγες και ταράτσες την πόλη, κι εγώ αποκαμωμένη, κάτω από την πράσινη τέντα του μπαλκονιού, μιας παλιάς γκρίζας πολυκατοικίας, που το φάρδος του μόλις χωρά την καρέκλα μου, ψάχνω να πάρω λίγο από το άρωμά του. Τριγυρισμένη από μικρές πρασινάδες, φυτεμένες σε γλάστρες, κρεμασμένες στην κουπαστή του μπαλκονιού ή […]

Περισσότερα...

Οι άγνωστοι

Τώρα δηλαδή, εμείς είμαστε ξένοι; Δε σε γνωρίζω, δε με γνωρίζεις; Στη ζωή μου δεν υπήρξες ποτέ, τα μαλλιά μου δεν τα έχεις χαϊδέψει όπως χύνονταν κατάξανθα κύματα πάνω στα γόνατά σου, τα μάτια μου δεν τα έχεις κοιτάξει με θαυμασμό, δεν ερωτεύτηκες ποτέ τις ρυτίδες στο πλάι των ματιών μου, εκείνες που έλεγες, αποδείκνυαν […]

Περισσότερα...

Η εξαφάνιση…

Θέλω να σου διηγηθώ μια παραβολή, για διδακτικούς σκοπούς. Ήσουν, λέει, με έναν άνθρωπο που σου θύμιζε τον εαυτό σου και είχε τα ίδια πάθη με σένα για την ελευθερία και για να ταξιδέψει τον κόσμο. Στην αρχή απόρησες πως τον έφερε η ζωή στο δρόμο σου, πώς γίνεται να υπάρχει κάποιος σαν αυτόν και […]

Περισσότερα...

Επαγωγικός συλλογισμός

Σβήνω και γράφω, γράφω και σβήνω. Θα μου πεις στην αναζήτηση της τελειότητας… Όχι, μικρή μου αγάπη. Διορθώνω τα γραπτά μου, μην τυχόν διαβάσεις, μην τυχόν καταλάβεις κάτι από μένα, μην τυχόν νιώσεις, μην τυχόν αναγνωρίσεις κάτι δικό μας. Φόβος είναι και αν. Αυτό το μην τυχόν. Μην τυχόν θυμηθείς λίγο ιδιαίτερα, το πρόσωπό μου, […]

Περισσότερα...

Ήταν μια πέτρα στην ακροθαλασσιά…

Έκπληκτη, περπατώντας βρίσκω μια πέτρα, με μοναδικό σχήμα, κυματιστά χρώματα, εντυπωσιακή! Σκύβω, την κρατάω στη παλάμη μου και οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Μ’ ένα απλό γύρισμα, έχει σχήμα καρδιάς. Φοβερό! Μια βαρετή ημέρα…σ’ ένα απλό διάβα συναντώ ένα αριστούργημα, ένα κόσμημα που μου έφτιαξε τη μέρα, μου έδωσε συναισθήματα, λόγο για να χαρακτηρίσω τη μέρα μοναδική. […]

Περισσότερα...

ΜΗ!

– Μην κλαις. Μισώ τα δάκρυα. – Πώς τολμάς αχρείε;! Με ποιο δικαίωμα; Νομίζεις πως μπορείς να μου υποδείξεις πως θα αισθανθώ; Νομίζεις πώς μπορείς να μου απαγορέψεις να εκφράζομαι όπως θέλω; Κι αν θέλω να κλάψω, δικαίωμα δικό μου είναι και αναφαίρετο. Κι αν σε ερωτεύτηκα κι αν σε αγάπησα κόντρα σε όλους τους […]

Περισσότερα...
All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove